Mijn zus belde vandaag, gewoon om bij te praten zei ze, en toen kwam de zin waar ik al weken tegenaan loop, dat ik het toch niet zo zwaar kan hebben omdat ik toch de hele dag thuis zit.
Ik werk al jaren vanuit huis, dat weet ze best, en sinds 8 weken zit ik met minder uren omdat het eventjes niet meer ging, burnout zei de huisarts, en ik ben nog maar net begonnen om het rustiger aan te doen.
Het gesprek duurde misschien 20 minuten, maar ik was er de rest van de middag nog mee bezig, dat gebeurt de laatste tijd wel vaker, een paar woorden en dan maal ik er uren over door.
Twee dingen zitten me eigenlijk dwars.
Ten eerste dat thuis zitten blijkbaar hetzelfde is als niks doen, terwijl ik juist probeer om mijn hoofd leeg te maken, en dat kost me op dit moment meer moeite dan een hele werkdag vroeger.
Ten tweede dat ik niks terugzei, ik mompelde wat en legde daarna op, en nu zit ik hier nog steeds met dat ene zinnetje…
Ik weet best dat ze het niet kwaad bedoelt, dat maakt het gek genoeg niet makkelijker hoor.
Hebben jullie dat ook wel eens, dat zo’n zinnetje blijft hangen terwijl je precies weet dat het niet zo bedoeld was.
Sorry voor de lange tekst, ik moest het ergens kwijt.