Alweer maandag en ik ben moeier dan vrijdag.
Het hele weekend niks gedaan. Uitgeslapen, op de bank gehangen, gescrold tot ik zelf niet meer wist waarnaar. Zaterdagavond dacht ik nog, dit is precies wat ik nodig had.
En nu zit ik op kantoor en voel me leger dan toen ik wegging.
Ik snap er niks van. Ik heb toch niets gedaan, dus waarom voel ik me dan zo op. Misschien was het geen rust, gewoon aftellen tot maandag zonder dat ik het doorhad.
De huisarts zei laatst nog dat rust iets anders is dan stilzitten. ‘Even niks doen is niet hetzelfde als bijkomen,’ zei die. Daar zit wel iets in, maar ik weet nog steeds niet wat ik ermee moet.
Nu zit ik met koffie en probeer wakker te worden voor een dag die eigenlijk makkelijk zou zijn.