Ik merk dat ik de laatste tijd overal een beetje bij hang en nergens heel goed in zit.
Na het gesprek met de huisarts, die het “een duidelijk signaal” noemde, probeer ik serieus anders te eten en vaker te bewegen. Maar tussen de avondcolleges, mijn bijbaan en de scriptie schuift dat gewoon steeds naar achteren. Ik pakte de piano er laatst weer bij, lekker ff geen scherm dacht ik, maar na een dienst en een avond studeren is er ‘s avonds eigenlijk niks meer over. ‘t Deksel blijft dicht en de noten liggen er maar te wachten, mooi is dat niet!
Op het werk vragen collega’s steeds vaker of ik meega na sluitingstijd en ik weet eigenlijk niet goed hoe ik daarmee om moet gaan. Soms ga ik toch mee omdat afzeggen ook moeite kost, en dan lig ik de volgende ochtend alsnog voor college.
Het is niet dat er een groot probleem is, het is meer dat alles een beetje blijft liggen. De boodschappen, de cholesterol, de piano, het contact met collega’s, allemaal net niet af. Ik voel me er soms best schuldig over, zeker als ik weer eten uit een zak opwarm omdat er simpelweg geen tijd was om iets anders te doen.
Gewoon even kwijt moeten, denk ik.