Ik hoorde vandaag dat de afspraak voor de huid weer 3 weken opschuift. Ik was er eigenlijk al een beetje op gaan rekenen, een vast moment in de week waar ik naar kon toeleven. Nu valt dat weer weg en moet ik gewoon opnieuw iets verzinnen om de dagen te vullen.
Vanmorgen ben ik toch nog gaan wandelen, een rondje van 9 km door het bos. Dat hielp wel even, maar onderweg bleef ik steeds denken aan dat telefoontje van vanmorgen.
Ondertussen loop ik ook nog steeds te malen over die spaarrekening. Sinds mijn inkomen is veranderd na het pensioen, vraag ik me af of ik die nou moet aanbreken of niet. Elke keer als ik er echt over ga rekenen, schuif ik het toch weer voor me uit.
Het voelt soms alsof alles een beetje op losse schroeven staat. De huid, de week, het geld. Niets is acuut, maar het stapelt zich wel op.