Ik liep zondag per ongeluk een heel ander stuk dan normaal, gewoon omdat ik bij het bankje boven op de heuvel niet rechtsaf sloeg maar rechtdoor het bos in liep.
Geen idee waarom, het voelde op dat moment gewoon logisch, en voor ik het wist was ik een kleine 2 uur onderweg, dus best wel langer dan anders.
Onderweg dacht ik toch weer aan die spaarrekening die ik eigenlijk had willen opbreken, en bij een open plek in het bos ben ik even gaan staan. Doe ik dat nou wel of niet?
Nog steeds geen besluit. Maar wel prettig om dat even ergens anders te laten malen dan in huis, in plaats van op de bank met die papieren voor me.
Thuis was ik kapot, op een goeie manier, ‘t soort moe waar je daarna juist rustiger van wordt en niet dat opgejaagde gevoel.
Ik merk sowieso dat ik sinds ik meer tijd heb vaker dingen anders doe dan gepland, en eigenlijk moet ik dat nog leren waarderen in plaats van er onrustig van te worden.