Mijn fiets stond ineens plat vanochtend, achterband natuurlijk, net op een ochtend dat ik geen tijd had om het rustig te regelen.
Ik heb ff gekeken of ik hem kon oppompen maar nee, gewoon lek, dus toch maar gelopen naar de bieb en daarna door naar werk. Dat duurt al een stuk langer dan fietsen en mijn benen voelden dat wel aan het einde van de dienst.
Het gekke is dat ik het eigenlijk niet zo erg vond. Lopen door de stad terwijl de rest nog stil was, zonder dat ik ergens heen moest fietsen, voelde bijna rustig. Ik had tijd om gewoon na te denken over niks in het bijzonder.
Nu ligt de fiets nog steeds tegen de muur, ik moet m’n plaklapjes nog zoeken ergens in een kast. Waarschijnlijk duurt dat nog wel even voor ik er echt aan toekom tussen de bijbaan en college door.
Voor nu loop ik gewoon verder, het is niet erg hoor.