Ik zat net quasi niksend op de bank met de tv aan, toen de bel ging en er buiten een paar kinderen stonden met van die plastic tassen, verkleed als heksje en iets wat op een zombie moest lijken.
Ik had he-le-maal niks in huis, geen snoep, niet eens een oud pakje koek achterin de kast. Stond daar een beetje te stamelen dat ik niks had, en toen zei zo’n klein meisje heel nuchter: ‘geeft niks hoor, dan doen we gewoon het volgende huis’.
Daar sta je dan.
Ik merk dat ik sinds ik niet meer werk dit soort dingen helemaal niet meer zie aankomen. Vroeger wist ik precies wanneer het weer zover was, nu loop ik er zo’n beetje doorheen zonder dat iets me nog aan een vaste datum herinnert.
Morgen toch nog maar wat kopen voor de rest van de straat, ook al is het dan verkeerd getimed.