Vraag van een collega bleef haken

Ik zat net op de bank, trui nog in mijn handen, en kon niet verder breien. Vandaag vroeg een collega hoe het met leren voor het examen ging, gewoon aardig bedoeld, maar ik wist niet goed wat ik moest zeggen en mompelde iets van ‘het gaat wel’. De rest van de dag bleef dat zinnetje in mijn hoofd hangen, alsof iedereen nu verwacht dat ik elke avond netjes aan het leren ben, terwijl ik eerlijk gezegd soms liever gewoon met de trui op de bank zit en nergens aan denk. Dat voelt dan weer als tijd verliezen, en dan toch weer schuldig. In de trein terug kon ik niet beslissen wat ik zou doen zodra ik thuis was. De trui lag al klaar op de tafel, maar ik heb hem niet opgepakt, zat gewoon wat voor me uit te staren. Geen idee waarom zo’n gewone vraag me de hele avond bezighoudt.