Ik liep vanmiddag in de pauze toch weer langs die wolwinkel bij het station, alleen om te kijken, en kwam er natuurlijk niet met lege handen vandaan.
Terwijl ik thuis nog 2 onafgemaakte dingen in de kast heb liggen die al maanden wachten. Een sjaal die ik ooit begon toen het nog warm was en een mouw van een trui die ik maar niet afkrijg.
Toch voelde dit nieuwe bolletje anders, een beetje grijsblauw, precies de kleur die ik nog niet had. ‘k Weet niet goed waarom ik dat soort dingen blijf doen, gewoon omdat het kan denk ik.
Thuis op de bank zat ik er al mee te spelen zonder naalden erbij, voelde gewoon fijn tussen mijn vingers. Het leerboek voor het examen lag ernaast, dicht, zoals meestal.