Ik zit hier met een schriftje naast me om alles bij te houden, wat ik eet, wanneer de jeuk erger wordt, en of het buiten regent of droog is, maar eigenlijk word ik daar niet rustiger van, juist onrustiger, want elke avond zie ik toch weer een nieuw plekje bij.
Vandaag stond ik brood te kneden en merkte pas na een tijdje dat ik de hele tijd aan m’n arm zat te krabben zonder dat ik het doorhad, en toen moest ik even zitten, niet lichamelijk moe maar gewoon léég in mijn hoofd.
Ik overweeg ook om mijn spaarrekening aan te breken voor weer iets nieuws om te proberen, en dat voelt samen met de scriptie en het bijbaantje soms gewoon als teveel om te dragen.