Ik ben Zonnetje.
Sinds ik vaker met mijn ouders meega naar het ziekenhuis, blijft het gesprek thuis nog lang nazinderen, en ik hoop hier te leren hoe ik dat beter een plek geef.
Tekenen aan de keukentafel helpt al een beetje, al voelt een stille middag soms toch niet genoeg…
Gewoon even hallo vanuit hier.
Dat nazinderen ken ik, bij ons ook 3 dagen lang…
Tekenen aan de keukentafel doe ik zelf ook weleens, bij mij is het meestal een schetsboekje na het eten. Het haalt de scherpe randjes er wel iets af, maar het gesprek blijft bij mij ook nog malen, soms tot rond 23 uur. Een stille middag alleen voelt bij mij ook vaak niet genoeg.
Fijn dat je dit hier deelt… Die stille middag die toch niet genoeg voelt ken ik, bij mij helpt het pas na zo’n 2 uur weer een beetje tot rust te komen
Bij mij blijft zo’n gesprek na een afspraak ook nog lang hangen, vooral als ik net uit de wachtkamer kom lijkt alles in mijn hoofd ineens harder te spelen.
Blijft het bij jou ook zo’n 2 uur ‘nazinderen’, of langer?
Bij mij houdt het eigenlijk de hele avond aan, pas rond bedtijd zakt het wat
Bij mij helpt wachten eigenlijk niet zo goed, zodra ik iets met mijn handen doe zakt het al na 20 minuten.
Bij mij werkt dat juist andersom, met pen in de hand duurt het bij mij toch zo’n 2 uur voor het wat zakt.
Inloggen om een reactie te plaatsen.
