Elke week met mijn ouders naar het ziekenhuis en zodra ik terug ben sta ik weer in de winkel of in de tuin. Kwam altijd thuis met het gevoel niks gedaan te hebben en toch helemaal op te zijn.
Nu doe ik dit: na het sluiten van de winkel eerst 15 minuten plat op de bank, telefoon in de andere kamer, tv uit. Gewoon liggen, niks plannen.
Eerste dagen voelde het als tijdverlies. Nu zit ik op 9 dagen op rij, bij 6 daarvan lukte het echt niks te doen in plaats van al liggend te bedenken wat ik nog moest.
‘s Avonds ben ik minder gejaagd en de jeuk komt niet meer precies op het moment dat ik eindelijk ga zitten. Op een ziekenhuisdag lukt die 15 minuten het minst, dan sla ik hem toch over.
Nog niet elke dag vol te houden, maar wel het enige tot nu toe dat verschil maakte tussen echt rusten en van de ene taak naar de andere gaan.