Na een afspraak in het ziekenhuis met mijn ouders reed ik altijd meteen door naar de moestuin of de winkel. ‘s Avonds was ik dan hélemaal op zonder dat ik snapte waarom dat zo hard aankwam.
Dus probeer ik nu iets anders. Op de parkeerplaats blijf ik 10 minuten in de auto zitten voor ik wegrijd, niet aan mijn telefoon, gewoon zitten. Voelde eerst raar, alsof ik tijd verspilde.
Na een paar weken merk ik toch wel verschil. Ik kom thuis en ben niet meteen chagrijnig, en de tuin groeit echt niet minder hard in die 10 minuten.
Op dagen dat de winkel ook nog open moet sla ik het vaak toch over, en dan ben ik ‘s avonds weer hélemaal op.
Volgens mij gaat het niet om die 10 minuten zelf, maar om het idee dat ik iets tussen twee dingen door mag laten liggen zonder dat het meteen een probleem wordt.