Ik ga tegenwoordig vaker mee naar het ziekenhuis met mijn vader, en die wachtkamers duren soms best lang.
Normaal zat ik daar op mijn telefoon te scrollen, maar dan kwam ik thuis en was ik alsnog moe.
Deze keer liet ik de telefoon gewoon in mijn tas en keek naar buiten.
Het eerste kwartier voelde best onrustig, maar na een uur werd het toch wel rustiger in mijn hoofd.
We zaten er 2 uur, en ik was thuis iets minder gesloopt dan anders. Dat merkte ik toch echt!