Ik merkte de laatste tijd dat die neiging om mijn spaarrekening aan te spreken steeds op dezelfde soort avonden opkwam.
Na een lange dag college, een dienstje erbij, en dan thuis nog brood staan kneden omdat dat me rustig maakt.
Precies op zo’n avond voelde geld opnemen eigenlijk als de enige uitweg.
Wat ik ben gaan doen: in plaats van meteen in te loggen bij de bank, schrijf ik de drang ff op in een schriftje.
Gewoon wat ik voel en waarom ik denk dat ik het nodig heb.
Dan laat ik het liggen tot de volgende ochtend.
Soms lees ik het terug en denk ik, oh, dat was gewoon paniek, geen probleem dat geld OPLOST.
Andere keren blijft de drang gewoon zitten en beslis ik alsnog om iets op te nemen, maar dan tenminste niet meer midden in de nacht in paniek.
‘t Werkt niet elke keer hoor, soms schrijf ik het op en neem ik toch binnen het uur geld op.
Maar dat ‘uitstel’ zelf heeft al iets veranderd, er zit nu een moment tussen voelen en doen waar eerst niks tussen zat.
Mijn begeleider zou het waarschijnlik afdoen als ‘gewoon een trucje’, maar voor mij voelt het alsof ik zelf weer iets kan sturen in plaats van dat de paniek dat doet…
Nou, lang verhaal, sorry daarvoor.