ਅੱਜ ਰਾਤ ਫਿਰ ਕਿਤਾਬ ਖੋਲ੍ਹੀ।
1 ਮਹੀਨੇ ਤੋਂ ਹੱਥ ਨਹੀਂ ਲਾਇਆ ਸੀ। ਪਤੀ ਦੀਆਂ ਦਵਾਈਆਂ ਦੇ ਸਮੇਂ ਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਦੇ ਕੰਮਾਂ ‘ਚ ਹੀ ਸਾਰਾ ਦਿਨ ਲੱਗ ਜਾਂਦਾ ਸੀ, ਪੜ੍ਹਾਈ ਪਿੱਛੇ ਰਹਿ ਗਈ ਸੀ।
ਅੱਜ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਸੌਣ ਲਾ ਕੇ 9 ਵਜੇ ਬੈਠੀ। ਬਸ 25 ਮਿੰਟ ਹੀ ਪੜ੍ਹ ਸਕੀ, ਓਨਾ ਵੀ ਪੂਰਾ ਯਾਦ ਨਹੀਂ ਰਿਹਾ। ਪਰ ਘੱਟੋ-ਘੱਟ ਕਿਤਾਬ ਖੁੱਲ੍ਹੀ ਤਾਂ ਰਹੀ।
ਪਤੀ ਨੇ ਖੁਦ ਕਿਹਾ ਕਿ ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਬੈਠ ਕੇ ਪੜ੍ਹ ਲਵਾਂ, ਆਪਣਾ ਧਿਆਨ ਆਪ ਰੱਖ ਲਵੇਗਾ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਮਨ ਬਹੁਤ ਬਹੁਤ ਸੌਖਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰੀਖਿਆ ਨੂੰ ਹੁਣ ਬਸ 2 ਮਹੀਨੇ ਰਹਿ ਗਏ ਨੇ, ਸਿਲੇਬਸ ਬਾਕੀ ਬਹੁਤ ਹੈ। ਫਿਰ ਵੀ ਰੋਜ਼ ਥੋੜ੍ਹਾ-ਥੋੜ੍ਹਾ ਕਰਕੇ ਹੀ ਵਧਣਾ ਹੈ, ਟੁੱਟਣਾ ਨਹੀਂ ਹੈ।
ਇਸ ਵੇਲੇ ਘਰ, ਕੰਮ ਤੇ ਦੇਖਭਾਲ ਇਕੱਠੇ ਸੰਭਾਲ ਰਹੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਥੋੜ੍ਹਾ ਹੌਸਲਾ ਰਹੇ।