ਇੱਕ ਵੀਡੀਓ ‘ਚ ਸੁਣੀ ਗੱਲ ਹਾਲੇ ਵੀ ਦਿਮਾਗ ‘ਚ ਘੁੰਮਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਮੇਰਾ ਕੰਮ ਦਾ ਟਾਈਮ ਬਹੁਤ ਅਜੀਬ ਹੈ — ਕਦੇ ਇੱਕੋ ਦਿਨ ‘ਚ ਕਈ ਕੰਮ ਇਕੱਠੇ ਆ ਜਾਂਦੇ ਨੇ, ਕਦੇ ਕਈ ਦਿਨ ਬਿਲਕੁਲ ਖਾਲੀ ਲੰਘ ਜਾਂਦੇ ਨੇ। ਜਦੋਂ ਇਕੱਠੇ ਆਉਂਦੇ ਨੇ, ਮਤਲਬ, ਸੌਣ ਲੱਗਿਆਂ ਵੀ ਦਿਮਾਗ ਕੰਮ ‘ਤੇ ਹੀ ਰਹਿ ਜਾਂਦਾ।
ਵੀਡੀਓ ਵਾਲੇ ਨੇ ਇੱਕ ਨੁਕਤਾ ਦਿੱਤਾ — ਦਿਨ ਦੇ ਕੰਮ ਨੂੰ ਖਤਮ ਕਰਨ ਦਾ ਆਪਣਾ ਇਸ਼ਾਰਾ ਬਣਾਓ, ਕੋਈ ਛੋਟੀ ਜਿਹੀ ਹਰਕਤ ਜੋ ਹਰ ਵਾਰ ਇੱਕੋ ਰਹੇ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ,
‘ਦਿਮਾਗ ਨੂੰ ਪਤਾ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਕਿ ਹੁਣ ਕੰਮ ਬੰਦ ਹੋ ਗਿਆ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਉਹ ਰਾਤ ਨੂੰ ਵੀ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਰਹਿੰਦਾ।’
ਮੈਂ ਲੈਪਟਾਪ ਬੰਦ ਕਰਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਇੱਕ ਪਾਸੇ ਰੱਖਣ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਇਸ਼ਾਰਾ ਬਣਾਇਆ। ਸ਼ੁਰੂ ਦੇ ਕੁਝ ਦਿਨ ਤਾਂ ਭੁੱਲ ਹੀ ਜਾਂਦਾ ਸੀ, ਹੁਣ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਆਦਤ ਬਣਦੀ ਜਾ ਰਹੀ।
ਡਰਾਈਵਿੰਗ ਲੈਸਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਗੱਡੀ ਪਾਰਕ ਕਰਕੇ ਚਾਬੀ ਕੱਢਣ ਵੇਲੇ ਵੀ ਇਹੀ ਸਮਝ ਆਇਆ — ਕੋਈ ਵੀ ਕੰਮ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖਤਮ ਕਰਨ ਲਈ ਇੱਕ ਨਿਸ਼ਾਨ ਚਾਹੀਦਾ ਹੁੰਦਾ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਉਹ ਅੱਧਾ ਹੀ ਲੱਗਦਾ ਰਹਿੰਦਾ।
ਕੀ ਦੱਸਾਂ, ਛੋਟੀ ਜਿਹੀ ਗੱਲ ਸੀ, ਪਰ ਰੱਖੀ ਰੱਖੀ ਕੰਮ ਆ ਰਹੀ।