ਰਾਤ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹਦੇ-ਪੜ੍ਹਦੇ ਅਚਾਨਕ ਹੱਥ ਰੁਕ ਗਿਆ,
ਕਿਤਾਬ ਬੰਦ ਕਰ ਕੇ ਰਸੋਈ ਵਿੱਚ ਚਲੀ ਗਈ।
ਚਾਕਲੇਟ ਪਿਘਲਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਸੋਚ ਰਹੀ ਸੀ ਕਿ ਇਹ ਪੜ੍ਹਾਈ ਵੀ ਠੀਕ ਓਹੀ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ ਅੱਗ ਤੇ ਰੱਖੀਏ ਤਾਂ ਸੜ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਹੌਲੀ ਰੱਖੀਏ ਤਾਂ ਹੀ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਢਲਦੀ ਹੈ।
ਜਮਾਤ ਦੇ ਛੋਟੀ ਉਮਰ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਦੀ ਰਫ�਼ਤਾਰ ਨਾਲ ਤੁਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਵਿੱਚ ਫੇਰ ਉਸੇ ਪੁਰਾਣੇ ਰਾਹ ਵੱਲ ਤਿਲ੍ਹਕ ਜਾਣ ਦਾ ਡਰ ਲੱਗਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਵਿੱਚ-ਵਿੱਚ ਇਵੇਂ ਰੁਕ ਕੇ ਕੁਝ ਮਿੱਠਾ ਬਣਾ ਲੈਣਾ ਹੁਣ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨਾਲ ਕੀਤਾ ਇਕਰਾਰ ਜਿਹਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ।
ਪਾਰਟ-ਟਾਈਮ ਤੋਂ ਆ ਕੇ ਥੱਕੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਫੇਰ ਵੀ ਇਹ ਛੋਟਾ ਜਿਹਾ ਕੰਮ ਕਰਨ ਨੂੰ ਮਨ ਮੰਨ ਗਿਆ।
ਕੜਾਹੀ ਵਿੱਚੋਂ ਨਿੱਘ ਨਿਕਲਦਾ ਵੇਖ ਕੇ ਮਨ ਵੀ ਥੋੜ੍ਹਾ ਨਿੱਘਾ ਹੋ ਗਿਆ ਜੀ।
ਲੰਮੀ ਲਿਖਤ ਲਈ ਮਾਫ਼ੀ।