ਕਈ ਦਿਨਾਂ ਤੋਂ ਸੋਚ ਰਹੀ ਸੀ ਕਿ ਆਟਾ ਗੁੰਨ੍ਹਣ ਵੇਲੇ ਤੇ ਭਾਂਡੇ ਮਾਂਜਣ ਵੇਲੇ ਹੱਥ ਹੋਰ ਵੀ ਖੁਸ਼ਕ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਨੇ, ਚੀਰ ਪੈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਤੇ ਬਹੁਤ ਦਰਦ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਸੋ ਪਤਲੇ ਸੂਤੀ ਦਸਤਾਨੇ ਲਿਆਂਦੇ, ਉੱਤੇ ਰਬੜ ਵਾਲੇ ਵੀ ਪਾ ਕੇ ਘਰ ਦਾ ਹਰ ਕੰਮ ਓਹਨਾਂ ਨਾਲ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ।
ਪਹਿਲੇ ਕੁਝ ਦਿਨ ਤਾਂ ਬਹੁਤ ਅਜੀਬ ਲੱਗਿਆ, ਆਟਾ ਗੁੰਨ੍ਹਣਾ ਔਖਾ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ ਤੇ ਭਾਂਡੇ ਵੀ ਹੱਥੋਂ ਤਿਲਕਦੇ ਸੀ!
ਪਰ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਆਦਤ ਪੈ ਗਈ।
ਹੁਣ ਦੇਖਾਂ ਤਾਂ ਹੱਥਾਂ ਦੀ ਚੀਰ ਥੋੜ੍ਹੀ ਘੱਟ ਹੋਈ ਹੈ, ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਲਹੂ ਨਹੀਂ ਸਿੰਮਦਾ।
ਪਰ ਰਾਤ ਦੀ ਖਾਰਿਸ਼ ਓਵੇਂ ਦੀ ਓਵੇਂ ਹੈ, ਦਸਤਾਨਿਆਂ ਦਾ ਓਸ ਨਾਲ ਕੋਈ ਲੈਣਾ-ਦੇਣਾ ਨਹੀਂ ਨਿਕਲਿਆ।
ਘਰ ਦੇ ਕਹਿੰਦੇ ਨੇ ਖੱਟਾ ਬੰਦ ਕਰ, ਗੁਆਂਢਣ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ ਦੁੱਧ ਬੰਦ ਕਰ, ਹੁਣ ਕਿਸ ਦੀ ਸੁਣਾਂ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ।
ਬੱਸ ਆਪਣੇ ਹਿਸਾਬ ਨਾਲ ਥੋੜ੍ਹਾ-ਥੋੜ੍ਹਾ ਘਟਾ ਕੇ ਦੇਖ ਰਹੀ ਹਾਂ।
ਬਾਹਾਂ ਤੇ ਗਰਦਨ ਦੇ ਦਾਗ ਹਾਲੇ ਵੀ ਓਵੇਂ ਹੀ ਨੇ, ਪਿਛਲੇ ਦਿਨੀਂ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰੀ ‘ਚ ਜਾਣਾ ਪਿਆ ਤਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲਾ ਸੂਟ ਪਾ ਕੇ ਗਈ।
ਗਰਮੀ ‘ਚ ਪੂਰੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਪਾਉਣੀਆਂ ਸੌਖੀਆਂ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਦਾਗ ਵਿਖਾਉਣ ਨਾਲੋਂ ਇਹ ਚੰਗਾ ਲੱਗਿਆ।
ਹਰਮੋਨੀਅਮ ਸਿੱਖ ਰਹੀ ਹਾਂ ਇਹਨੀਂ ਦਿਨੀਂ, ਪਰ ਦਸਤਾਨੇ ਲਾਹ ਕੇ ਬੈਠਦੀ ਹਾਂ ਤਾਂ ਹੱਥਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ਕੀ ਕਰਕੇ ਉਂਗਲਾਂ ਸੁਰ ‘ਤੇ ਠੀਕ ਨਹੀਂ ਬਹਿੰਦੀਆਂ।
ਇਮਤਿਹਾਨ ਸਿਰ ‘ਤੇ ਹੈ, ਸੋਚਦੀ ਹਾਂ ਪ੍ਰੈਕਟਿਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਥੋੜ੍ਹੀ ਕਰੀਮ ਲਾ ਲਿਆ ਕਰਾਂ।
ਦਸਤਾਨਿਆਂ ਨਾਲ ਹੱਥਾਂ ਨੂੰ ਥੋੜ੍ਹਾ ਆਰਾਮ ਤਾਂ ਮਿਲਿਆ, ਪਰ ਪੂਰੀ ਗੱਲ ਹਾਲੇ ਨਹੀਂ ਬਣੀ।