ਅੱਜ ਫੇਰ ਰਾਤੀਂ ਬਾਹਾਂ ਤੇ ਗਰਦਨ ਦੀ ਖੁਜਲੀ ਨੇ ਅੱਖ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤੀ।
ਪਾਸੇ ਬਦਲਦੀ ਰਹੀ, ਲੇਟੀ ਰਹੀ, ਪਰ ਨੀਂਦ ਮੁੜ ਨਾ ਆਈ।
ਡਿਊਟੀ ਦਾ ਸਮਾਂ ਹਰ ਵਾਰ ਬਦਲਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਸਰੀਰ ਦਾ ਕੋਈ ‘ਪੱਕਾ’ ਵੇਲਾ ਹੀ ਨਹੀਂ ਬਣਦਾ, ਉੱਤੋਂ ਇਹ ਖੁਜਲੀ ਹੋਰ ਥਕਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਸਵੇਰੇ ਸਿਲਾਈ ਮਸ਼ੀਨ ਮੂਹਰੇ ਬਹਿੰਦੀ ਹਾਂ ਤਾਂ ਹੱਥ ਪੂਰੇ ਨਹੀਂ ਚੱਲਦੇ, ਅੱਖਾਂ ਭਾਰੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਨੇ ਤੇ ਧਿਆਨ ਕਿਤੇ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ।
ਘਰੇਲੂ ਨੁਸਖੇ ਵਰਤ ਕੇ ਵੇਖ ਲਏ, ਥੋੜ੍ਹਾ ਬਹੁਤ ਫ਼ਰਕ ਪਿਆ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਹੀਂ। ਮੇਰੇ ਮਾਮਲੇ ‘ਚ ਹੀ ਇਦਾਂ ਹੋਵੇ ਸ਼ਾਇਦ।
ਮਾਪੇ ਸੌਂ ਗਏ ਹੁੰਦੇ ਨੇ ਤੇ ਮੈਂ ਇਕੱਲੀ ਹਨੇਰੇ ‘ਚ ਬੈਠੀ ਖੁਰਕਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹਾਂ। ਓਏ, ਬੜਾ ‘ਓਪਰਾ’ ਜਿਹਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਉਸ ਵੇਲੇ।
ਹੁਣ ਹਿਸਾਬ-ਕਿਤਾਬ ਵੀ ਦੁਬਾਰਾ ਲਿਖਣ ਲੱਗੀ ਹਾਂ, ਸੋਚਿਆ ਸੀ ਮਨ ਥੋੜ੍ਹਾ ਟਿਕ ਜੂ, ਪਰ ਥਕਾਵਟ ਨਾਲ ਓਹ ਵੀ ਔਖਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ।
ਬੱਸ ਥੱਕ ਗਈ ਹਾਂ ਇਸ ਸਾਰੇ ਤੋਂ, ਹੋਰ ਕੁਝ ਕਹਿਣ ਨੂੰ ਦਿਲ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ।