ਰਾਤ ਨੂੰ ਖੁਜਲੀ ਨਾਲ ਨੀਂਦ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉੱਡ ਜਾਂਦੀ ਐ।
ਬਾਹਾਂ ਅਤੇ ਗਰਦਨ ‘ਤੇ ਖੁਰਕਣ ਲੱਗ ਪੈਂਦੀ ਹਾਂ, ਫੇਰ ਅੱਖ ਲੱਗਣ ਦਾ ਨਾਂ ਈ ਨੀ ਲੈਂਦੀ।
ਸਵੇਰੇ ਉੱਠ ਕੇ ਭਾਂਡੇ ਮਾਂਜਣੇ ਪੈਂਦੇ ਨੇ, ਓਦੋਂ ਹੱਥਾਂ ਦੀ ਚਮੜੀ ਹੋਰ ਵੀ ਖਿੱਚੀ-ਖਿੱਚੀ ਲੱਗਦੀ ਐ।
ਸਿਲਾਈ ਦਾ ਕੰਮ ਵੀ ਹੱਥ ‘ਚ ਈ ਪਿਆ ਰਹਿੰਦਾ, ਸੂਈ ਫੜਨੀ ਵੀ ਔਖੀ ਲੱਗਣ ਲੱਗ ਪਈ ਹੈ।
‘ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਹੀ ਇੰਝ ਹੁੰਦਾ ਹੋਣਾ’ ਸੋਚ ਕੇ ਚੁੱਪ ਕਰ ਜਾਂਦੀ ਹਾਂ, ਪਰ ਅੰਦਰੋਂ ਖਿਝ ਬਹੁਤ ਚੜ੍ਹਦੀ ਹੈ।
ਘਰ ਦਾ ਖਾਤਾ ਫੇਰ ਤੋਂ ਲਿਖਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਸੋਚਿਆ ਸੀ ਮਨ ਥੋੜ੍ਹਾ ਟਿਕ ਜੂ, ਪਰ ਕਲਮ ਫੜਦਿਆਂ ਈ ਬਾਂਹ ਖੁਰਕਣ ਲੱਗ ਪੈਂਦੀ ਹੈ ਤੇ ਧਿਆਨ ਉੱਥੋਂ ਦਾ ਉੱਥੇ ਹੀ ਰਹਿ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਦਿਨ ਭਰ ਥੱਕੀ-ਥੱਕੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹਾਂ, ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਦੱਸਣ ਜੋਗੀ ਗੱਲ ਵੀ ਨੀ ਲੱਗਦੀ।
ਬੱਸ ਰਾਤਾਂ ਲੰਬੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ ਨੇ ਤੇ ਦਿਨ ਭਾਰੇ।