ਰਾਤ ਨੂੰ ਖੁਜਲੀ ਨਾਲ ਅੱਖ ਖੁੱਲ੍ਹ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਫੇਰ ਨੀਂਦ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ।
ਕੱਲ੍ਹ ਰਾਤ ਵੀ ਇਹੀ ਹੋਇਆ।
ਸਵੇਰੇ ਉੱਠ ਕੇ ਕਢਾਈ ਦਾ ਕੰਮ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ ਪਰ ਸੂਈ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਹੱਥੋਂ ਡਿੱਗਦੀ ਰਹੀ।
ਧਾਗਾ ਵੀ ਉਲਝ ਗਿਆ, ਖੋਲ੍ਹਣ ‘ਚ ਈ ਸਾਰੀ ਸਵੇਰ ਲੰਘ ਗਈ।
ਮਾਂ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ ਕਿ ‘ਕੀ ਹੋਇਆ ਅੱਜ ਐਨੀ ਢਿੱਲੀ ਜਿਹੀ ਕਿਉਂ ਐਂ’, ਮੈਂ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਦੱਸਿਆ।
ਘਰੋਂ ਹੀ ਕੰਮ ਕਰਦੀ ਆਂ, ਸਮਾਂ ਆਪਣੇ ਹਿਸਾਬ ਨਾਲ ਐ ਸੋਚ ਕੇ ਚੁੱਪ ਕਰ ਗਈ ਪਰ ਅਸਲ ‘ਚ ਥਕਾਵਟ ਲੁਕਾਉਣੀ ਔਖੀ ਹੁੰਦੀ ਜਾ ਰਹੀ ਐ।
ਹੱਥਾਂ ਦੀ ਚਮੜੀ ਵੀ ਸੁੱਕੀ-ਸੁੱਕੀ ਹੋ ਗਈ, ਭਾਂਡੇ ਮਾਂਜਣ ਵੇਲੇ ਹੋਰ ਵੀ ਖਿੱਚ ਪੈਂਦੀ ਐ।
ਖਾਤਾ-ਕਿਤਾਬ ਲਿਖਣ ਬੈਠੀ ਸੀ ਕੱਲ੍ਹ, ਖੁਜਲੀ ਨੇ ਉਹ ਵੀ ਵਿੱਚੇ ਛੁਡਾ ਦਿੱਤਾ।
ਬੱਸ ਲੱਗਦਾ ਐ ਸਭ ਕੁਝ ਅਧੂਰਾ ਹੀ ਰਹਿ ਜਾਂਦਾ ਐ ਅੱਜਕੱਲ੍ਹ।