ਅੱਜ ਡਰਾਈਵਿੰਗ ਵਾਲੇ ਭਾਈ ਨੇ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਮੈਨੂੰ ਮੇਨ ਰੋਡ ‘ਤੇ ਕੱਢ ਲਿਆ।
ਲੇਨ ਬਦਲਣ ਵੇਲੇ ਹੱਥ ਹੀ ਕੰਬਣ ਲੱਗ ਪਏ, ਦਿਲ ਧੜਕਦਾ ਰਿਹਾ! ਪਿੱਛੇ ਵਾਲੇ ਨੇ ਹਾਰਨ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਮੈਂ ਗੱਡੀ ਹੋਰ ਹੌਲੀ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਭਾਈ ਕਹਿੰਦਾ,
‘ਹੌਲੀ ਨਹੀਂ ਜੀ, ਸਿੱਧਾ ਲੰਘ ਜਾਓ।’
ਰਾਤ ਦੀ ਸ਼ਿਫਟ ਤੋਂ ਸਿੱਧੀ ਕਲਾਸ ਲਈ ਗਈ ਸੀ, ਅੱਖਾਂ ਭਾਰੀਆਂ ਸਨ ਤੇ ਧਿਆਨ ਵੀ ਥਾਂ-ਥਾਂ ਭਟਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਸੋਚਦੀ ਰਹੀ ਇਸ ਹਾਲਤ ‘ਚ ਸਿੱਖਣਾ ਠੀਕ ਹੈ ਜਾਂ ਨਹੀਂ।
ਫਿਰ ਵੀ ਪਾਰਕਿੰਗ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ‘ਤੇ ਗੱਡੀ ਸਿੱਧੀ ਲਾ ਲਈ, ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਬਿਨਾਂ ਭਾਈ ਦੇ ਬੋਲਣ ਤੋਂ। ਉਹ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਖੁਸ਼ ਵੀ ਹੋ ਗਿਆ ਲੱਗਿਆ।
ਦਫ਼ਤਰ ਦੀ ਸ਼ਿਫਟ ਹਰ ਹਫ਼ਤੇ ਬਦਲਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਕਲਾਸ ਦਾ ਵੇਲਾ ਵੀ ਹਰ ਵਾਰ ਹੋਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਦਿਲ ਕਰਦਾ ਸੀ ਬੱਸ ਗੱਡੀ ਬੰਦ ਕਰ ਕੇ ਘਰੇ ਜਾ ਕੇ ਸੌਂ ਜਾਵਾਂ, ਪਰ ਹੁਣ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਬਣ ਹੀ ਜਾਣਾ ਹੈ।
ਦੱਸੋ ਜੀ, ਤੁਹਾਡੇ ‘ਚੋਂ ਕਿਸੇ ਨੇ ਇਸ ਉਮਰ ‘ਚ ਗੱਡੀ ਸਿੱਖੀ ਹੈ? ਪਹਿਲਾ ਸਾਲ ਕਿੰਨਾ ਔਖਾ ਲੱਗਿਆ ਸੀ ਤੁਹਾਨੂੰ।