ਕੱਲ੍ਹ ਰਾਤ ਬੱਚੇ ਸੌਂ ਗਏ ਤੇ ਸੋਚਿਆ ਥੋੜ੍ਹਾ ਆਰਾਮ ਕਰਾਂਗੀ, ਪਰ ਉਦੋਂ ਹੀ ਫ਼ੋਨ ‘ਤੇ ਦਫ਼ਤਰ ਦਾ ਮੈਸਜ ਆ ਗਿਆ।
ਛੋਟਾ ਜਿਹਾ ਕੰਮ ਸੀ ਸੋਚ ਕੇ ਲੈਪਟਾਪ ਖੋਲ੍ਹ ਲਿਆ, ਜਦੋਂ ਬੰਦ ਕੀਤਾ ਉਦੋਂ 11 ਵਜੇ ਸੀ।
ਸਵੇਰੇ ਫਿਰ 6 ਵਜੇ ਉੱਠਣਾ ਸੀ, ਬੱਚਿਆਂ ਦੇ ਸਕੂਲ ਦਾ ਟਿਫ਼ਨ ਤੇ ਬਾਕੀ ਸਾਰਾ ਕੁਝ।
ਸਕੈੱਚ ਬੁੱਕ ਨੂੰ ਹੱਥ ਲਾਇਆਂ ਵੀ ਕਈ ਦਿਨ ਹੋ ਗਏ, ਖਰਚਾ-ਖਾਤਾ ਲਿਖਣ ਦਾ ਵੀ ਵੇਲਾ ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਾਲ ਲੱਭਦਾ ਹੈ।
ਮੋਢੇ ਅਕੜੇ ਰਹਿੰਦੇ ਨੇ, ਪਰ ਉਸ ਬਾਰੇ ਸੋਚਣ ਦਾ ਵੀ ਟਾਈਮ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ।
ਬੱਸ ਇਹੀ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਦਿਨ ਭਰ ਕੰਮ ਪਿੱਛੇ ਭੱਜ ਰਹੀ ਹਾਂ ਤੇ ਆਪਣੇ ਲਈ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਬਚਦਾ।