ਅੱਜ ਸਵੇਰੇ ਪਤੀ ਜੀ ਦੀ ਦਵਾਈ ਦਾ ਸਮਾਂ ਭੁੱਲ ਗਈ।
ਕਾਹਲੀ ਵਿੱਚ ਯਾਦ ਹੀ ਨਾ ਆਇਆ, ਉਹ ਚੁੱਪ ਰਹਿ ਗਏ।
ਘਰ, ਬੱਚੇ, ਨੌਕਰੀ ਤੇ ਦੇਖਭਾਲ ਸੰਭਾਲਣਾ ਔਖਾ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਇਮਤਿਹਾਨ ਨੇੜੇ ਹੈ ਪਰ ਕਿਤਾਬ ਖੋਲ੍ਹਣ ਦਾ ਵੇਲਾ ਹੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ।
ਰਾਤ ਨੂੰ ਬ੍ਰੈੱਡ ਬਣਾ ਕੇ ਮਨ ਹਲਕਾ ਕਰਦੀ ਸੀ, ਹੁਣ ਉਹ ਵੇਲਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਬਚਦਾ।
ਆਟਾ ਗੁੰਨ੍ਹਦੇ ਹੱਥ ਵੀ ਰੁਕ ਜਾਂਦੇ ਨੇ।
ਆਪਣੇ ਬਾਰੇ ਸੋਚਣਾ ਕਦੋਂ ਦਾ ਭੁੱਲ ਗਈ ਆਂ।
ਬਸ ਥੱਕ ਗਈ ਆਂ, ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਕੁਝ ਕਹਿ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀ।