ਰੋਜ਼ ਦਫ਼ਤਰ ਜਾਣ-ਆਉਣ ਲਈ ਇਕ ਪਾਸੇ ਡੇਢ ਘੰਟਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਜ਼ਿਆਦਾ ਸਮਾਂ ਫ਼ੋਨ ਹੇਠਾਂ ਝੁਕਾ ਕੇ ਹੀ ਲੰਘਦਾ ਸੀ। ਸ਼ਾਮ ਤੱਕ ਗਰਦਨ ਤੇ ਮੋਢੇ ਪੱਥਰ ਵਾਂਗ ਜਕੜ ਜਾਂਦੇ ਸਨ।
ਹੁਣ ਬੱਸ-ਮੈਟਰੋ ਵਿੱਚ ਬੈਗ ਗੋਡਿਆਂ ‘ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ ਉਸ ਉੱਤੇ ਫ਼ੋਨ ਟਿਕਾ ਲੈਂਦੀ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਫ਼ੋਨ ਅੱਖਾਂ ਦੇ ਨੇੜੇ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸਿਰ ਝੁਕਾਉਣ ਦੀ ਲੋੜ ਘੱਟ ਪੈਂਦੀ ਹੈ।
ਖੜ੍ਹੇ ਹੋ ਕੇ ਜਾਣਾ ਪਵੇ ਤਾਂ ਬੈਗ ਦਾ ਪੱਟਾ ਵਾਰੀ-ਵਾਰੀ ਦੂਜੇ ਮੋਢੇ ‘ਤੇ ਬਦਲ ਲੈਂਦੀ ਹਾਂ।
ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਠੀਕ ਤਾਂ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ, ਪਰ ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਗਰਦਨ ਜਕੜਣ ਵਾਲੀ ਹਾਲਤ ਪਹਿਲਾਂ ਨਾਲੋਂ ਘੱਟ ਲੱਗਦੀ ਹੈ ਜੀ।