ਖਰਚੇ ਵਾਲੀ ਕਾਪੀ ਫਿਰ ਤੋਂ ਚੁੱਕੀ ਤੇ ਲਿਖਣ ਲੱਗੀ, ਪਰ ਹਫ਼ਤੇ ਦੇ ਅੰਤ ‘ਤੇ ਜੋੜ ਕਦੇ ਮਿਲਦਾ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਕਿੱਥੇ ਗੜਬੜ ਹੋ ਰਹੀ ਹੈ, ਫਿਰ ਪਤਾ ਲੱਗਾ ਕਿ ਮੋਬਾਈਲ ਨਾਲ ਕੀਤਾ ਛੋਟਾ-ਛੋਟਾ ਭੁਗਤਾਨ ਲਿਖਣਾ ਭੁੱਲ ਜਾਂਦੀ ਹਾਂ। ਚਾਹ, ਆਟੋ, ਕਦੇ-ਕਦੇ ਦਫ਼ਤਰ ਦੀ ਕੈਂਟੀਨ ਦਾ ਬਿੱਲ — ਇਹ ਸਭ ਨਕਦ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ ਤੇ ਹੱਥ ‘ਚੋਂ ਨਿਕਲਦਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ, ਇਸ ਲਈ ਕਾਪੀ ‘ਚ ਕਦੇ ਆਉਂਦਾ ਹੀ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਰਾਤ ਨੂੰ ਲਿਖਣ ਦੀ ਬਜਾਏ ਹੁਣ ਭੁਗਤਾਨ ਕਰਦੇ ਸਾਰ ਉਸੇ ਵੇਲੇ ਫ਼ੋਨ ‘ਤੇ ਛੋਟਾ ਨੋਟ ਬਣਾ ਲੈਂਦੀ ਹਾਂ, ਤੇ ਹਫ਼ਤੇ ਦੇ ਅੰਤ ‘ਤੇ ਉਹ ਨੋਟ ਕਾਪੀ ‘ਚ ਉਲੱਥਾ ਲੈਂਦੀ ਹਾਂ। ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਨਵੀਂ ਨੌਕਰੀ ਲਈ ਅਰਜ਼ੀਆਂ ਭਰਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹਾਂ ਤੇ ਦਿਮਾਗ਼ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਥੱਕਿਆ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਖਰਚੇ ਉਸੇ ਵੇਲੇ ਲਿਖਣੇ ਹੀ ਸੌਖੇ ਲੱਗੇ। ਲੈਪਟਾਪ ਬੰਦ ਕਰਕੇ ਸਲਾਈਆਂ ਚੁੱਕਦੀ ਹਾਂ ਤਾਂ ਮੋਢੇ ਅਕੜੇ ਹੀ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਵਿਚਕਾਰ ਉੱਠ ਕੇ ਮੋਢੇ ਥੋੜ੍ਹਾ ਘੁਮਾ ਲੈਂਦੀ ਹਾਂ।
ਮਹੀਨਾ ਪੂਰਾ ਹੁੰਦੇ-ਹੁੰਦੇ ਕਾਪੀ ਦਾ ਜੋੜ ਹੁਣ ਬੈਂਕ ਦੇ ਬਕਾਏ ਨਾਲ ਲਗਭਗ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਲੀ ਗੜਬੜ ਲੱਭਣ ਦੀ ਖਿੱਚ-ਧੱਕ ਹੁਣ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਪੈਂਦੀ।
