Oglądałam ostatnio nagranie z wykładu o wieczornych nawykach przed snem, i pewna rzecz utkwiła mi w głowie bardziej niż cała reszta.
Cały dzień pracuję z domu przed ekranem, a wieczorem do tej pory gasiłam wszystko naraz, światło, laptop, i szłam prosto do łóżka, myśląc, że sama ciemność załatwi resztę.
Prowadzący powiedział, że oczy i głowa potrzebują przejścia, a nie nagłego skoku z jasnego ekranu w ciemność.
Lepiej najpierw przyciemnić pokój, zostawić słabszą lampkę, dopiero potem zgasić ją całkiem, nie od razu.
Od kilku wieczorów tak robię, ta lampka stoi teraz na biurku, przy którym w ciągu dnia pracuję, a wieczorem przysiadają przy niej moje koty, jakby też czekały na to przejście.
Nie twierdzę, że to jedyny powód, ale ten szczegół, o przejściu zamiast nagłego skoku, naprawdę naprawdę zapadł mi w pamięć bardziej niż cała reszta wykładu.