Po nocnej zmianie budzę się zawsze w gorszym rytmie, więc w końcu obejrzałam ten krótki wykład o zasypianiu po nocy, który koleżanka podsyłała od tygodni. Zapamiętałam jedno — [nie patrzeć na zegar], tylko go zasłonić, bo samo liczenie godzin budzi bardziej niż dziecko, które sie drapie. Spróbowałam to przez 6 nocy z rzędu, zegarek pod poduszką, światło zgaszone od razu po powrocie z pracy. Nie śpię jak kamień, ale zasypiam szybciej, a jak wstaję o 4 przez swędzenie, nie liczę już ile zostało do budzika. Reszta dnia nadal jest rozregulowana, ten jeden nawyk został.
