เมื่อกี้เดินออกมาหลังร้านแป๊บนึงระหว่างรอลูกค้าเข้ามา พอดีเงยหน้าขึ้นไปเจอก้อนเมฆลอยผ่านตรงหัวพอดี เลยหยิบมือถือถ่ายไว้เฉยๆ ไม่มีอะไรมากค่ะ แค่รู้สืกว่าฟ้าช่วงนี้เปลี่ยนไปเปลี่ยนมาทุกวัน บางวันครึ้มทั้งวันเหมือนฝนจะตก บางวันก็โปร่งแบบนี้ ยืนขายของมาตั้งแต่เช้าจนตอนนี้ก็ 6 ชั่วโมงกว่าแล้ว ขาเริ่มบวมๆ ตามเคย เลยแอบนั่งพักบนเก้าอี้เตี้ยๆ ข้างร้านสักพักนึง…ตอนเงยหน้าดูฟ้านี่แหละที่รู้สึกว่าได้ ‘พัก’ จริงๆ สักสองสามนาที ก่อนจะต้องลุกไปต่อ อายุก็ 62 แล้ว ยืนนานๆ ไม่ไหวเหมือนก่อนสักเท่าไหร่ ตกเย็นมีเวลาว่างก็เลยหันมาถักไหมพรมแทน ให้มือได้ทำอะไรเรื่อยๆ ไม่ต้องยืน กะจะถักผ้าพันคอไว้ให้หลานสักผืนก่อนหน้าหนาวจะมาถึง…เมฆแบบนี้เห็นแล้วก็เพลินดีเนอะ อาจจะเป็นแค่ฉันคนเดียวที่รู้สึกแบบนี้ก็ได้ แค่มองฟ้าเฉยๆ ก็พักใจได้เหมือนกันค่ะ สรุปคือวันนี้ได้แอบพักแป๊บนึงจากการมองฟ้าค่ะ
