ยิ่งว่างยิ่งกลัวเจอคนทุกวันนี้ค่ะ

พอดีเมื่อวานมีรุ่นน้องที่ออฟฟิศเก่าทักมาชวนไปกินข้าว

ตอนแรกดีใจนะคะที่ยังนึกถึงกัน แต่พอจะตอบตกลงจริงๆ กลับเกร็งขึ้นมาเฉยๆ

คือแบบ ตั้งแต่เกษียณมาก็แทบตัดขาดจากเรื่องงานไปหมดแล้ว พอจะเจอคนที่ทำงานเก่าทีไรก็อดคิดไม่ได้ว่าเขาจะมองหน้าตาที่เปลี่ยนไปยังไง

ตอนนี้ผิวก็ยังไม่นิ่งเลยสักที เพราะกำลังค่อยๆ ลดสเตียรอยด์อยู่ บางวันก็แดงจัดจนไม่อยากออกจากบ้านด้วยซ้ำ

จะปฏิเสธก็เกรงใจ เพราะเขาคงหวังดีจริงๆ

อยู่บ้านเงียบๆ กับแมวสองตัวกลับรู้สึกปลอดภัยกว่าเยอะเลยค่ะ เวลาว่างเยอะขึ้นมากกก แต่ใจกลับแคบลงเรื่อยๆ

เพื่อนๆ มีใครเป็นแบบนี้บ้างไหมคะ