เมื่อวานมีรุ่นพี่ที่ทำงานเก่าโทรมาชวนไปกินข้าวกัน บอกว่าคิดถึงกันมาก อยากนัดเจอทั้งทีมเหมือนสมัยก่อน
ฟังตอนแรกก็ดีใจอยู่หรอกค่ะ
แต่พอวางสายแล้วกลับมานั่งคิดคนเดียว ก็ไม่แน่ใจว่าอยากไปจริงหรือเปล่า
ตั้งแต่เกษียณมามีเวลาว่างเยอะขึ้นมากค่ะ แต่กลับไม่ได้คิดถึงวงเดิมเท่าที่คิดไว้ตอนแรก
ตอนเช้านั่งดูแมวที่บ้านกินข้าว แล้วก็เก็บบ้านไปเรื่อย ไม่ต้องรีบไปไหน ไม่ต้องคุยเรื่องงานกับใคร รู้สึกว่าชีวิตแบบนี้สบายใจกว่าที่คิดไว้ค่ะ
แต่พอมีคนจากที่เก่าโทรมาแบบนี้ ก็อดคิดไม่ได้ว่าถ้าปฏิเสธไปเรื่อยแบบนี้ สักวันคงกลายเป็นคนที่ตัดขาดจากที่เดิมไปเลยหรือเปล่า
คือก็ยังหาคำตอบให้ตัวเองไม่ได้เลยค่ะ…