Bugün havayı pencereden görünce yürüyüşe çıkmaktan vazgeçtim, yerine evde biraz esnedim, bel ve omuz tarafı zaten hafif gergindi, o yüzden uzun tutmadım ama hiç yapmamaktan iyiydi.
Öğleden sonra özgeçmişle boğuştum, cümleleri bir türlü oturtamadım, kafam dağınıktı sanırım, akşama kadar da aynı tedirginlik üstümdeydi.
Akşam şunları yaptım –
– telefonu erkenden bir kenara koydum, genelde yatana kadar elimde kalıyor
– tavan lambasını yakmadım, ışığı kısık bıraktım
– su içip uzandım, kafamda hâlâ cümleler dönüyordu ama daha sakindi
Küçük şeyleri değiştirmek bazen işe yarıyor galiba, ya da sadece o gün öyle hissettiriyor, aranızda da böyle olan vardır belki, bilmiyorum…