Geçen ay okumaya başladığım bir kitapta duygularla ilgili bir bölüm var, üstünde uzun uzun durdum. Yazar diyor ki bazı insanlar kızgınlığını ya da üzüntüsünü göstermek yerine içine atıyor ve bunun bir alışkanlık haline geldiğini fark etmiyor bile. Okurken kendimi tanıdım resmen!
İş yoğun olduğunda ellerimde ve boynumda kızarıklık artıyor, doktor da hep ‘stresi yönetmen lazım’ diyor ama bunu nasıl yapacağımı hiç bilmiyordum aslında. Bu ay içinde tam 4 kere fark ettim, kızarıklık çıkmadan hemen önce bir şeye çok sinirlenip sesimi hiç çıkarmadığımı, hepsini içimde tutmuşum galiba.
Kitap bir çözüm sunmuyor tabii, ama en azından neyi fark etmem gerektiğini gösterdi bana. Belki de önce duyguyu tanımak lazım, cilt meselesi ondan sonra geliyor sanki.