Yaşam Zamanı ›Bugünden Bir Kare
bu fotoğrafı görünce direkt takıldım.
adam sırtında koca bir yaprak demetiyle tek başına yürüyor, yol da kıvrıla kıvrıla gidiyor, etrafta kimse yok.
geçen hafta gece vardiyasından çıkarken aslında aynı hissi yaşamıştım, sabah 5 gibi sokaklar boştu, yaprak yerine elimde boş bir termos vardı ama yürüyüş aynıydı sanki…
nereye gittiği hiç belli değil, acelesi de yok gibi. bakınca içim biraz rahatladı, üç gündür ilk defa.
Bu fotoğraf bende de aynı şeyi uyandırdı. Geçen ay kaşıntıdan uyuyamayınca sabaha karşı yürüyüşe çıkmıştım, sokaklar boştu, kimse yoktu. O an içim tuhaf bir şekilde rahatlamıştı. [Yalnız yürümek] bazen gerçekten iyi geliyor. Sizde de böyle bir an oldu mu?
Bu fotoğraftaki hali çok tanıdık geldi bana. Geçen ay işten çıkarken saat 23 gibi sokak tamamen boştu, elimde sadece anahtarlar vardı ama yürüyüş hissi aynıydı sanki. İki çocuğu uyutup öyle çıkmıştım, kafam doluydu.
hocam ben bu fotoğrafı senin gördüğün gibi görmedim açıkçası, bana hafiflemiş biri değil de tam tersi yorgun düşmüş biri gibi geldi, sırtındaki o yaprak demeti hiç hafif durmuyor bence, acelesi yokmuş gibi görünmesi de belki gidecek somut bir yeri olmadığı içindir, öyle de düşünülebilir, senin o an hissettiğin rahatlama sahte değil demek istemiyorum, sadece fotoğraf bende aynı şeyi uyandırmadı o
Termos yerine elimde de aynı şey olurdu sanki, o boşlukta yürüme hissini çok iyi anlatmışsın. Ben de vardiya çıkışı öyle amaçsız yürüdüğüm oluyor, bunu okuyunca içim biraz açıldı. Paylaştığın için teşekkürler.
Giriş yaparak yorum bırakabilirsiniz.
