Bugün mahalledeki pazarda bir amca çömlek çeviriyordu, durup baktım kaldım. Elleri tamamen çamura bulanmıştı, çark hiç durmadan dönüyordu.
Emekli olalı biraz oldu, artık böyle şeylere durup bakacak vaktim var galiba. 5 dakika kadar öylece durdum, kimseyle konuşmadan.
Bir şeyi yavaş yavaş şekillendirmek varmış meğer, bu sene ellerimle bir şey yapmayı hep düşünüyorum, ama nereden başlayacağımı bilmiyorum henüz. Belki gerçekten bir atölyeye yazılırım.