Dükkânı kapatırken başımı kaldırdım, tam o an gökyüzü böyleydi, saat 9’u geçmişti, sokaktaki evlerin ışıkları teker teker sönüyordu, ben de kapıyı kilitlemeden önce bir süre öylece durup baktım, bütün gün tezgâhın başında tek başıma geçiyor zaten, kimseyle konuşmadan saatler akıp gidiyor, telefon çalmazsa gün boyu sesim bile çıkmıyor bazen, ama bu akşam gökyüzünde birkaç yıldız görünce, nasıl desem, içim bir rahatladı, yani büyük bir şey değil, sadece dönüp telefonla çektim, hesap defterini de yine masada bırakmışım, galiba hep aynı şeyi unutuyorum, onu da yarına bıraktım artık, bazen böyle bir bakış bile yetiyor, başka bir şey demeyeceğim.
