Sabah erkenden çıktım, ikinci elden aldığım sandalyeyi almaya gidiyordum, tam kavşakta durup baktım bir süre.
Karşı taraftan yaka kartlı bir grup aynı anda geçti, hepsi aynı binaya giriyordu, 8 ay önce ben de aynı ışıkta dururdum, aynı aceleyle.
Şimdi elimde sadece bir adres var, kimse beklemiyor, ışık yeşile dönene kadar sadece durup izledim, galiba en çok o birkaç dakikayı seviyorum artık.