Eve geldiğimde annem salonda oturmuş örgüsüne devam ediyordu, kazak için aldığı yünle. Bacaklarım şişmişti o gün, ayakta geçen uzun bir mesaiden sonra, gerçekten çok yorulmuştum! Onu öyle görünce oturup sadece izledim bir süre. Elleri hiç durmadan hareket ediyordu, saymayı bile unutmuyor sanırım, 3 haftadır aynı düzende örüyor. Kontrol günleri araya girse de eline iğne iplik almaktan vazgeçmiyor, bu ayrı bir şey bence. Ben kendi enstrümanımı yeniden çalışmaya başladım ama onun gibi istikrarlı değilim galiba, ara verip sonra tekrar başlıyorum hep. Yün yumağı kucağındayken düşündüm, bazı şeyler sabırla ilerliyor, hızlı değil.
