Vardiya arasında dışarı çıktım, kısa bir süreliğine.
Molada hep telefona bakardım ama bugün nedense başımı kaldırdım.
Gökyüzü öyle açıktı ki, bulutlar binanın çatısının tam üstünde duruyordu, ağaçların arasından da görünüyordu.
Son zamanlarda hep aşağıya bakıyorum galiba, yere, cilde, ekrana, yukarı bakmayı unutmuşum biraz.
O süre boyunca hiçbir şey düşünmedim aslında, sadece durdum, baktım, havayı içime çektim.
Gece vardiyasından sonra günler birbirine giriyor bende, ne zaman uyuyacağım ne zaman uyanacağım net değil ama o kısa an her şeyi durdurdu sanki.
Dağa gidemedim bu hafta da ama bu küçük mola bile yetti bugünlük bence.