Dükkânı açmaya giderken yanımdan geçtiler, hepsi bir anda aynı yöne saptı ve nereye gittiklerini merak ettim bir an.
Aynı saatte aynı yoldan yürüyordum, elimde anahtarlar, kafam hâlâ gece yarısındaydı çünkü oğlum gece kalktı yine, saat 3’te, kaşınınca yanına gittim ve bir daha uyuyamadım.
Onlara bakarken aklıma annemle babamın bugünkü hastane randevusu geldi, dükkânı nasıl kapatıp gideceğimi hâlâ çözemedim…
Bisikletle gitseler belki daha çabuk yetişirler, yürüyerek gidiyorum yine de, alışmışım artık.