Bugün dükkanı kapatırken ellerim yine kaşınmaya başladı, aylardır böyle bir şey olmamıştı açıkçası.
Belki de sadece bende böyledir ama cildim aylardır gayet sakin gidiyordu, üç aydır neredeyse hiç sorun yaşamamıştım. Bugün büyük bir kriz falan değil, sadece bilekler biraz kızardı, hafif bir gerginlik var. Ama bilmiyorum, o küçük kızarıklığı görünce içim resmen düştü. Sanki bütün o iyi geçen aylar hiç olmamış gibi hissettim bir an.
Zaten bugün hesap günüydü diyeyim, dükkan bu ay pek iyi gitmedi. Kirayı ve tedarikçiyi ödeyebilmek için birikim hesabımı bozdurmayı düşünüyorum, aslında o parayı başka bir şey için ayırmıştım ama şu an elimde başka çare yok gibi görünüyor. Dükkanı tek başıma çevirdiğim için yorulunca da paylaşacak kimse olmuyor, hepsi kafamın içinde dönüp duruyor yani.
Akşam eve gelince biraz kendimi toparlamak için hamur yoğurdum, ekmek yapmak beni genelde rahatlatır. Ama bu akşam mayanın kabarmasını beklerken bile içimden “bu kadar uğraşmama değer mi” diye geçirdim, hiç böyle düşünmemiştim daha önce.
Annem telefonda yine “stresten oluyor bunlar, sen bir de dükkanı bırak biraz” dedi. Haklı belki ama o kadar kolay değil, dükkanı bırakınca kira nasıl ödenecek onu düşünmüyor sanırım.
Bilmiyorum, belki sadece bugün yorgun olduğum için böyle hissediyorum. Yarın dükkanı yine açacağım, cildim de muhtemelen birkaç güne düzelir ama bu akşam içimi bir yere dökmek istedim sadece 🙂