Dükkanı bu sabah yine erken açtım, elleri gizlemek için manşetleri çektim aşağı, sonra vazgeçtim, kimse bakmıyor dedim kendime ama içimden geçen başka bir şeydi. Gece kaşıntı uzun sürdü, sabah alarmdan önce uyandım, cildi nemlendirip aynaya baktım, kızarıklık dünkünden farklı değildi, öylece duruyor sanki bana inat.
Ekmek hamurunu yoğururken eller yine yandı, un tenime değince kaşıntı başlıyor bu aralar, eskiden fark etmezdim şimdi her tanecik hissediliyormuş gibi geliyor. Hamuru bölerken durdum, ellere baktım, çatlaklar geçen haftakiyle aynı yerde, bu haline alışmışım galiba artık.
Dükkanda bir müşteri az önce “elin mi kesildi” diye sordu, kesik değil dedim, uzatmadım, o da üstelemedi ama içimde bir şey kıpırdadı yine, herkese aynı cümleyi kurmaktan yoruldum artık, egzama bu deyip geçmek bile bazen ağır geliyor.
Bu yıl kitap okuyacağım demiştim kendime, rafa birkaç kitap koydum, hiçbirini bitiremedim, gece kaşıntı yüzünden gözüm sayfada durmuyor, birazcık okuyup bırakıyorum, sabah kitap hala aynı sayfada duruyor sehpanın üstünde, bir tür sitem gibi bakıyor bana.
Yakınlarda kremi azaltmaya başladım, ilk günler kolay değildi, şimdi biraz oturdu gibi ama hala garip bir dönemdeyim, ne eski hale döndüm ne yeni bir hale geçtim. Dükkanı tek başıma çevirirken bu hali saklamak ayrı bir yorgunluk, gülümseyip tezgahın arkasında durmak, sonra eve gelip ellerimi krem sürerken oturup ağlamak, ikisi aynı gün içinde oluyor bazen.
Anneme bugün biraz sinirlendim, sürekli “o kremi bırak da başka bir şey dene” diyor, ne deneyeceğimi bilmiyorum artık, denediklerimden bahsetmek bile yoruyor beni şu sıralar, sustum, o da sesini kesti, ikimiz de bir şey söylemeden oturduk masada.