Dükkanı açar açmaz başladı aslında, hemen fark etmedim bile, kahve makinesini çalıştırdım, tezgahı sildim, her sabah yaptığım gibi, sonra ilk müşteri geldi ve para üstünü uzatırken gördüm bakışını, boynuma değil direkt ellerime baktı, kısacık bir an ama o bakışı artık çok iyi tanıyorum.
Yıllardır bu cilt meselesiyle uğraşıyorum, insan bir süre sonra bakışları ayırt etmeyi öğreniyor galiba, kimi gerçekten merak ediyor, kimi rahatsız oluyor, kimi de sadece şaşırıp bakıyor, bu sefer üçüncüsüydü sanırım, içim burkulmadı ama yoruldum, sadece yoruldum bugün.
Dükkanı tek başıma işletiyorum, yardımcı yok, sabah açıp akşam kapatıyorum, aradaki her şey bana kalıyor, kasada para sayarken poşet hazırlarken elimi sürekli görünür tutmak zorundayım, saklayacak bir yer de yok zaten tezgahın arkasında.
Son haftalarda kremleri azaltmaya çalışıyorum, bu yüzden cilt eskisinden daha hassas, daha kırmızı, özellikle eklem yerleri kötü durumda, bazen poşet tutarken bile acıyor ama müşteriye belli etmemeye çalışıyorum.
Akşam eve gidince ekmek hamuru yoğurdum, bu bana iyi geliyor sanırım, elim acımasına rağmen, belki de tam acıdığı için dikkatim başka yere gidiyor, hamur dinlenirken oturdum, bu yıl kitap okuyayım demiştim kendime baştan, yarım kalan kitabı aldım ama üç sayfa okuyup bıraktım, kafam hâlâ dükkandaydı.
Bazen düşünüyorum, insanlar büyük ihtimalle kötü niyetli değil, sadece alışık değiller bu görüntüye, ama her gün aynı tezgahın arkasında duruyorum ve her gün birinin gözü ellerimde geziniyor, bu da yoruyor işte, fiziksel değil ama başka türlü bir yorgunluk bu.
Bugün kapanışta saat 9’u geçmişti, dükkanı kapattım, ellerimi bir süre öylece tuttum önümde, ne krem sürdüm ne başka bir şey, sadece baktım onlara, tuhaf bir şekilde yabancı geldiler bana.
Yarın yine açacağım dükkanı biliyorum, hamur da bekliyor zaten buzdolabında, ama bu akşam sadece bunu bir yere yazmak istedim, başka bir şey için değil.