Bu hafta annemle üçüncü kez hastaneye gittim, babamın tahlilleri için, bekleme salonunda otururken fark ettim ki aslında orada değilmişim gibi, sırada bekleyen biri gibi davranıyorum, içimde hiçbir şey kıpırdamıyor sanki her şey normal.
Son zamanlarda okuduğum bir kitapta şöyle bir cümle vardı, ‘duygunu bastırman onu yok etmez, sadece bekletir’ diye, okuyunca durakladım, çünkü tam da bunu yapıyorum yıllardır, annemin önünde ağlamıyorum, babamın yanında telaşlanmıyorum, işte de her şey yolundaymış gibi davranıyorum, ama vücut başka bir şey söylüyor, boynumda ve ellerimde kızarıklık yine arttı, geçen hafta 3 gece üst üste kaşıntıyla uyandım, saat 9’da yatsam da sabaha kadar rahat uyuyamadım.
İşe gidiş geliş bir saat buçuk sürüyor, o yolda düşünmemek mümkün değil, bir yanım yarınki raporu düşünüyor, bir yanım da babamın doktoru ne diyecek diye bekliyor. Eve varınca ekmek hamuru yoğurmak iyi geliyor, en azından elimde gerçek bir şey var, yumuşuyor, şekil alıyor, ben de biraz öyle olabilsem sanırım.
Doktor yıllardır stresi yönetmem gerektiğini söylüyor ama bunu nasıl yapacağımı kimse öğretmedi, ben de öğrenemedim, şimdi otuzlu yaşlarımda bunu bir kitaptan öğrenmeye çalışıyorum, biraz tuhaf geliyor itiraf etmeliyim.
Bazen ofiste elimi masanın altına çekiyorum, kimse görmesin diye, kızarıklık fark edilince hemen soruyorlar, ben de yorgunum da ondan deyip geçiyorum, oysa yorgunluk değil bu, içimde biriken ve nereye koyacağımı bilmediğim bir şey. Bu yazıyı bir çözüm bulmak için yazmıyorum, sadece bir yere bırakmak istedim.