Hamur yoğururken eller yine açıldı, aslında açılacağını biliyordum ama yine de her denemede bir umutla giriyorum mutfağa, un ellerime değince bir şey oluyor, yanma değil ama gerilme gibi bir his, yoğurma bitince parmak aralarında o tanıdık kızarıklık başlıyor ve akşama kadar geçmiyor.
Dükkanı tek başıma işletiyorum, kasaya oturduğumda eller açıktaydı dün, bir müşteri önce elimdeki kızarıklığa baktı sonra yüzüme baktı, hiçbir şey demedi ama bakışı uzun sürdü, galiba merak ediyordu ama sormadı, sormasa da bakışı yetiyor bazen, para üstünü verirken elimi geri çekesim geldi, bunu kendime itiraf etmek bile garip geliyor.
Geçen hafta bir tanıdık doğrudan sordu, “bu bulaşıcı mı” dedi, sakin cevap verdim ama içimde bir şey kırıldı o an, sanırım en çok yoran şey açıklama yapmak zorunda hissetmek, her seferinde aynı cümleleri kuruyorum, hiçbir şeyin bulaşmadığını, sadece cildimin böyle olduğunu anlatıyorum ve her anlatışta biraz daha yoruluyorum, yüzüme bakıp inanmayanlar da oluyor yani anlatmak bazen hiç işe yaramıyor.
Ekmek yapmayı seviyorum, mayalı hamurun kokusu bence dünyadaki en iyi kokulardan biri, ama şimdi her yoğurma öncesi düşünüyorum, eldiven giysem mi yoksa riski alsam mı, eldivenle yoğurmak aynı değil yani, elin hamurla doğrudan teması olmadan o dokuyu hissedemiyorsun, bazen vazgeçmek istiyorum ama vazgeçmek de başka bir kayıp gibi geliyor, sanki cildim bana ait tek şeyi de elimden alıyor.
Bu yıl kitap okumaya ağırlık vereceğimi düşünmüştüm, akşamları dükkan kapandıktan sonra bir şeyler okurum demiştim kendime, ama kaşıntı başladığında sayfa çevirmek bile zor oluyor, elimi bir yerde tutamıyorum, kitap kucağımda açık kalıyor ve sadece oturuyorum, okumak yerine elimi tutmaktan başka bir şey yapamıyorum.
Herkese iyiyim diyorum, dükkana gelen herkese, ailemdekilere, hatta bazen kendime bile, ama bu akşam sadece yorgunum, iyiyim demek istemiyorum, sadece yorgunum.