Bu hafta sonu iznim vardiyaya denk geldi, nadiren oluyor.
Her zamanki rotadan değil, ağaçların arasından giden başka bir patikadan çıktım. Kimse yoktu, tamamen sessizdi.
Yukarıda küçük bir düzlükte biraz oturdum, deniz uzaktan görünüyor. Kafam uzun zamandır ilk kez bu kadar boştu…
Fark ettiklerim:
– rüzgar aşağıdakinden çok daha soğuktu
– yol boyunca hiç kimseyle karşılaşmadım
– inerken bacaklarım daha çok yoruldu, çıkarken fark etmemişim sanırım
İşe dönme saatim yaklaşınca indim ama o birkaç dakika bence gerçekten çok çok iyi geldi. Millet, ara sıra bilinen rotayı değiştirmek işe yarıyor galiba.