Dükkânı kapatırken bir hâl oldu bu akşam, kepenkleri indirirken elim durdu bir an, içeri girmek hiç istemedim sanki.
Gün boyu kimse uğramadı desem yeri var, yani tam bir sessizlikti dükkânda, tezgârın arkasında oturup bir şeyler karaladım durdum ama çizgiler bile bir yere varmadı bugün, yarım kaldı hepsi.
Eve gelince defteri yine açtım, giren çıkanı yazayım dedim, ama rakamlara bakarken tuhaf bir yorgunluk çöktü üstüme, sanki her ay aynı yere geri dönüyoruz da ilerleme diye bir şey yokmuş gibi.
Hava da birden serinledi bu ara, akşamlar erken kararıyor artık! O da tuhaf bir şekilde canımı sıkıyor galiba, içimde bir sıkıntı var ama tam olarak neye kızdığımı bile bilmiyorum.
Bugün öyle bir gündü işte, yazmak istedim sadece.