Bu hafta sonu hiçbir yere çıkmayacaktım, sadece uzanıp dinleneceğim diye düşünmüştüm.
Cumartesi geç kalktım, biraz film izledim, telefonla oyalandım.
Akşama doğru yine yorgundum, hem de hiçbir şey yapmamışken!
Pazar da aynı oldu, hatta daha kötüydü, sanki dinlenmek yerine sadece hareketsiz kalmışım.
Pazartesi dükkanı saat 9’da açtım, gözlerim hâlâ ağırdı, uyku eksik değil de başka bir şey eksikmiş gibi hissettim.
Yani mesele uyumak değilmiş, kafa hâlâ bir yerlerde koşuyor, sadece bedenimi durdurmuşum o kadar.
Akşam biraz keman çalayım dedim, birkaç dakika sonra bıraktım, elim bile isteksizdi.
Dinlenmek diye bildiğim şey belki hiç dinlenmek değilmiş, sadece durmuşum işte.