Bugün annemle kontrole gittik, bekleme salonunda otururken hiçbir şey hissetmedim, sanki biri düğmeye basıp beni kapatmış gibiydi. Annem her zamanki gibi ‘bende bir şey yok’ dedi, ben de başımı salladım, içeride ne olduğunu sormadım bile.
Dönüşte minibüsten inince köşedeki fırının önünden geçtim, taze ekmek kokusu burnuma çarpınca birden durakaldım, nedenini bile anlayamadım ama gözüm doldu orada. Yani bekleme salonunda hiçbir şey hissetmeyip sonra fırın kokusuyla böyle olmak çok saçma geldi bana.
Bu ay 3. kez hastaneye gidişimiz, her seferinde aynı şekilde susup geçiyorum, eve gelince de kimseye bir şey anlatmıyorum, direkt mutfağa geçip hamur yoğurmaya başlıyorum…
Nasıl desem, bastırmak diye buna deniyormuş galiba, yeni yeni fark ediyorum, değiştirmek isteyip istemediğimi bile bilmiyorum açıkçası.